Właściwie to nigdy nie chciała żyć. W wieku 12 lat modliła się o śmierć. Tak, może wydawać to się dziwne, ale tak właśnie było... Widząc, że to nic nie zmienia i nadal żyje, przestała wierzyć w Boga. Nie chciała żyć, ale też sama nie potrafiła się zabić. Była tchórzem. Bała się. Szczerze mówiąc bała się wszystkiego... Obsesja.. Tak, tak to można nazwać - obsesyjny lęk przed wszystkim: przede wszystkim przed życiem, przyszłością, jutrem, przed miłością,
Obudził się. Oślepiało go światło skierowane prosto w oczy. Był zdezorientowany. Nagła fala bólu ocuciła go. Dostał w twarz. Nie wiedział kto go bił, nic nie widział i w dodatku miał związane ręce. Krzyczał. - Czego ode mnie chcecie? Kim jesteście? Gdzie ja jestem? Nikt się nie odezwał. Nikt nie chciał mu odpowiedzieć.
Nie wiedziała co robić. Znów pokłóciła się ze swoim chłopakiem o to, że nie chce z nim uprawiać seksu. "Ale jak temu idiocie mam wytłumaczyć, że ja chcę po ślubie..." - myślała. W głębi duszy czuła, że to nie jest ten, nie chciała z nim tego robić ani teraz, ani później. Niby go kochała, w ciągu 3 lat ich miłość zmieniła się w przyzwyczajenie. Było jej z nim dobrze i nie chciała tego zmieniać, ale od paru tygodni stał się zbyt nachalny w tych sprawach. Nie mogła zrozumieć dlaczego on tak nalega, dlaczego tak mu na tym zależy.
24 czerwiec Ojej jak ja dawno tu nie zaglądałam. Ciągle tylko praca, praca, praca a jak już przyjdzie utęskniony weekend to nawet nie ma z kim wyjść. Taka gorzka prawda. Z nikim się nie spotykam, do klubów nie chodzę... Hmm... Czas to zmienić. Dzisiaj jest czwartek, więc trzeba coś wykombinować. Może z kumpelą pójdę do Malibu. Tylko którą?? Z żadną już nie utrzymuję kontaktu. Pewnie wszystkie zapomniały o moim istnieniu. Nigdy nie wyróżniałam się z tłumu, nie byłam jakąś seks-bombą i nikt też nie ubiegał się o bycie w moim towarzystwie ani nie zapraszał mnie na imprezy. Ech... Tak oto wygląda moje życie, zawsze w cieniu, zawsze szara myszka...
Nie pamiętał dokładnie
jak tu się znalazł. Nie wiedział nawet dlaczego. Co takiego
zrobił, że naraził się IM? Ale żałował, bardzo żałował...
Nie mógł patrzeć jak ona się szamotała, na jej ciało odarte z
wszelkiej niewinności, bezwstydnie okaleczone. Chciał coś zrobić,
pomóc jej, ale nie był w stanie. Po policzku spływały mu łzy.
Siedział na metalowym krześle ze skrępowanymi rękoma zwrócony
twarzą do szyby. Nie mógł sobie wybaczyć, wiedział, że to
wyłącznie jego wina.