Smutek...

Smutek…

Nigdy nie sądziłam, że
Aż tak pogubię się
Zły ten czas, zła decyzja
Nie ma nas
Wszystko trafia szlak

Gdzie nie spojrzysz tylko wiatr
Spadam stąd chociaż wciąż
Wierzę w cud, dziwny trud
To zjebane leczyć ranę
Której nikt nie widzi
Cały czas marznę w las
Każdy szum, każdy szmer
Przywołuje otchłań tę
Płakać chcę, ale nie
Nie okażę, niech pokaże
Jak go stać, abym wstać
Mogła znów, ja i mój nów
Fon mi padł, niech to szlak
Złość ogarnia, ja wygarniam
Każdy cios i  skok w bok
Szukam patrzę, patrzę szukam
Srebrna tafla się nie rusza
Ja tak bardzo chcę wynieść się
Jak najdalej stąd, byle dalej
Oszukać los, zdobyć głos
Wrócić w kąt, chyba że
Czeka mnie gorsze coś
Boże broń! Łzę uronię byle bądź
Zdanie zmienię, gdy ocenię
Walnę w ciemię………